بزرگی گفت :
دریا را چو کف بر سطح آن بینی
به عمقش خیره شو از نور مروارید
بزرگ دیگری افزود :
چو چشمانت شدند خیره ز برق نور مروارید
درونش بنگرید
چون دانه ای ماسه است بی ارزش
توضیح :
مروارید حاصل از جمع شدن یک ماده مترشحه به دور یک ذره خارجی است، که وارد بدن جانور شده است.
میان شمع و پروانه
چه جنگی هست سالانه
یکی را قصد ، سوزاندن
یکی را قصد، میراندن
چه کس سوزاند
کدامین مرد و باطل گشت
کسان گویند : کان شمع
پر پروانه را سوزاند
خود هم رفت
یکی گوید : که پروانه برفت و شمع
هزاران بار میگریدش تا مرگ
ولی من باورم این است
که پروانه چو شمع روشنی میدید
« هر شمعی »
برای خود نمایی های زیبایش
میان شعله های عشق
میان قطره های شمع
چه مغرورانه می رقصید
همه گویند
که پروانه ز شوق شمع می سوزد
ولی این نیست
ولی این نیست
ابوالفضل بهرامیان
( امید )
تنها آنكه بزرگترين جاي را به خود اختصاص نمي دهد از شادي لبخند بهره ميتواند داشت .
آنكه جاي كافي براي ديگران دارد ، صميمانه تر ميتواند با ديگران بخندد ، با ديگران بگريد .
چه مدت لازم بوده تا كلمة عفو بر زبان جاري شود تا حـركـتــي اعتماد انگيز انجام گيرد .
بيا تا جبران محبّتهاي ناكرده كنيم و بـيا آغاز كنيم . فرصتي گران را به دشمن خويي از دست دادهايم . و كسي نميداند كه چقدر فرصت باقيست تا جبران گذشته كنيم .
دستم را بگير
دستم را بگير
روزت را درياب ، با آن مدارا كن ، آن روز از آنِ توست .
24 ساعت كامل ،
به قدر كفايت فرصت هست تا روزي بزرگ شود
روزت را درياب
روزت را درياب .
ساده است ستايش گلي ، چيدنش و از ياد بردنش ، كه گلدان را آب بايد داد .
ساده است بهرهجويي از انسان ، دوسـت داشـتـنـش بي احساس عـشـقـي ،
او را به خود وانهادن و گفتن : كه ديگر نميشناسمش
ساده است لغزشهاي خود را شناختن
با ديگران زيستن و گفتن اينكه
‹‹ من اين چـنـيـنـم ››
ساده است كه چگونه مي زي
آري ، زيستن سخت ساده است
و پيچيده نيز هم .
در اينجا چهار زندان است
به هر زندان دوچندان نقو
به هر نقو چندين حجره
و در هر حجره چندين مرد بر زنجير
از اين زنجيريان يك تن
زنش را در تب تاريك بهتاني
به ضرب دشنهاي كشته است
از اين مردان يكي در ظهر تابستان سوزان
نان فرزندان خود را بر سر برزن
به خون نان فروش سخت دندان گرد
آغشته است
از اينان چند تن
در خلوت يك روز باران ريز
بر راه ربا خواري نشستند
كساني در سكوت كوچه
از ديوار كوتاهي بروي بام جستند
كساني نيمه شب در گورهاي تازه
دندان طلاي مردگان را ميشكستند
من اما هيچكس را
در شبي تاريك و طوفاني نكشتم
من اما راه بر مرد ربا خواري نبستم
من اما نيمههاي شب
ز بامي بر سر بامي نجستم
در اينجا چهار زندان است
به هر زندان دوچندان نقو
به هر نقو چندين حجره
و در هر حجره چندين مرد بر زنجير
در اين زنجيريان هستند مرداني
كه مردار زنان را دوست ميدارند
در اين زنجيريان هستند مرداني
كه در رويايشان هر شب
زني در وحشت مرگ از جگر بر ميكشد فرياد
من اما در زنان چيزي نمييابم
گر آن همزاد را روزي نيابم ناگهان خاموش
من اما در دل كفرسار روياهاي خود
جز انعكاس سرد آهنگ صبور اين علفهاي بياباني
كه ميرويند و ميپوسند و ميخشكند و ميريزند
با چيزي ندارم هوش
مرا گر خود نبود اين بند
شايد بامدادي همچو يادي
دور و لغزان
مي گذشتم از تراز خاك سرد و پست
جرم اين است
جرم اين است
سكوت از انتهاي شب
بسوي قلبمان آمد
بيامد با هزاران غصه
با صد غم
درون سينه هامان تار
درون فكرمان خاموش
به فكر خويش بوديم و
به يك سكه شديم مدهوش
به آبي چرك و كرم آلود
به راه خصم خشم آلود
به عمري رفته پي در پي
گهي بر باد و گه بر ني
سرود خستگي ها را
سرائيديم غمها را
ميان قلههاي دور
چنان پژواك ميدادند
سرود درد و تنهايي
كه ره گم كردهام از خود
در اين آواز تنهايي
ابوالفضل بهراميان
( اميد )
« ساز دل را ديشب
كوك ميـكـردم با عشق
ناگـهـان
تار دلم رفت و پـريد
عشق ماند و دل تنهاي اميد
عشق ماند و دل غمـديده من
واي اي ابر
خـواهشم هست ز ناليدن تو
آي باران
خـواهشي هست به باريدن تو
در دلم پر زد و رفت
شـادي و شـور و صـفـا
هر چه هست جمله ز توست
آري اي شاخه رز
همه قلبم از تو
خنده هايت از من . »
ابوالفضل بهرامیان
( امید )
امروز رفتم سفر تا دنبال خودم بگردم، ولی چیزی دیگر یافتم. آن پیرمرد را دیدم که داشت در مسیر خود میرفت. دویدم ، آنقدر دویدم تا در نهایت به او رسیدم. تکه نانی به او دادم و دندانهایش را نیز پس دادم.
ولی او خندید و به راه خود رفت. خشکم زده بود و به او خیره شده بودم. او شبیه کسی بود که میشناختمش. خیلی خیلی خوب میشناختمش. او من بود . من فردا و من فرداهای دورتر ...
قصدی برای گفتن هر آنچه در دل داشت
و نمیدانست که با گفتن، تمام خواهد شد
شاید تو آغازی گردی برای من ، برای تو ...