تقديم به بانوي قلب من :

يادم مياد ، سال 1380 بود كه من دفترچه آماده به خدمت گرفته بودم و چون بنا به دلايلي خيلي شيطنت داشتم و اميدي به قبولي در دانشگاه نداشتم ، ميخواستم بروم سربازي ، تا بعداً يك كار خوب توي سايپا گيرم بياد !! روز قبولي رو هيچوقت فراموش نميكنم. من كه اصلاً اميد به قبولي نداشتم حتي دنبال روزنامه قبوليهاي كنكور هم نبودم. آن روز با پدرم داشتيم ميرفتيم جايي ، كه من از روي بيكاري رفتم و روزنامه گرفتم. اولين اسمي كه توي رديف فاميلي هاي ‹‹ بهراميان ›› ديدم، خودم بودم . از شوق تا خود خانه دويدم و بعد از گفتن تمام ماجرا به مادرم و خواهرم ، به برادرم ،كه در شركت سايپا مهندس بود ، زنگ زدم و بهش گفتم . بيچاره برادرم از بس كه من كلك بودم و شوخي مي كردم باور نميكرد تا پدرم هم حرف من رو تائيد كرد . من هيچگاه برق شوق رو كه توي چشمان پدر و مادرم جمع شده بود را فراموش نميكنم .

خلاصه، من رفتم دانشگاه آزاد واحد آشتيان !! و در رشته زمين شناسي مشغول تحصيل شدم . البته بايد بگويم اين شهر را به عنوان انتخاب سوم قبول شدم ( يك معجزه بود ، چون من در دبيرستان درس زمين شناسي را توي  بار سوم قبول شده بودم ولي در كنكور بيش از 70% زمين شناسي زده بودم ) .

من كه كلي خوشحال بودم رفتم توي آن شهر و يك خانه با چند دانشجوي ترم اولي مثل خودم گرفتم .

دو ترم اول فقط با آشنايي با محيط شهر و دانشگاه و اطرافيان گذشت. من هم كه عاشق بيابان گردي و كوهنوردي و جمع آوري سنگ و فسيل بودم، خيلي پر تحرك بودم و بعد از مدتي همه بچه‌ها من را مي‌شناختند. من هم چون هميشه اوايل ترم مهر با كوله پشتيِ پر از سنگ و  فسيل مي رفتم دانشگاه و با ذوق، كشفيات جديد خودم را به دوستان نشان ميدادم  و آنها هم ( البته بعضي‌ها ) كلي حال مي‌كردند البته برخي افراد كمي حسادت ميكردند. من به تمام دوستانم به عنوان هديه نمونه‌هايي از فسيلها و سنگهايي مي‌دادم كه خودم با زحمت زياد پيدا مي‌كردم . بخاطر فعاليت‌هاي زياد و داشتن اطلاعات قبلي در اين رشته و كمي نكته بيني در برخي مسائل ، كمي اسم و رسم پيدا كردم كه تا حدودي كاذب بود . ولي من هميشه عاشق اين رشته بودم و كاري به حرفهاي ديگران نداشتم و فقط براي دل خودم كار ميكردم، نمونه جمع مي‌كردم و با بچه ها بحث ميكردم و گاهي هم اگر بحث به جايي مي‌رسيد كه من در موردش در حال كم آوردن بودم ، با ريزه كاري و توانايي بسيار زيادي كه در مورد پيچاندن يك موضوع براي طرف مقابل داشتم ، موضوع بحث رو به نفع خودم تغيير ميدادم ( گاهي اوقات بدجنسي خيلي كيف ميده - البته نه در موارد حساس ) .

خوب ، سال اول و دوم و سوم گذشتند.

ترم دوم از سال سوم بود كه در انجمن با دختري آشنا شدم ( البته فقط از نظر اسمي و هم رشته اي )  كه تا آن روز نديده بودمش و بايد اعتراف كنم كه او باشخصيت‌ترين و محجوب‌ترين دختري بود كه تا آن روز ديده بودم . او دانشجوي مقطع كارشناسي ارشد بود و در انجمن زمين شناسي با اعضاي انجمن همكاري ميكرد. من شناختي از او نداشتم و فكر ميكردم ازآن دانشجويان دانشگاه هاي تهران است كه در آشتيان ادامه تحصيل مي دهد ( البته بعداً فهميدم كه ايشان ورودي 78 دانشگاه خودمان هستند ولي من چرا نديده بودمشان ، نميدانم!! ) . بعد از مدتي كه بيشتر با ايشان برخورد داشتم ديدم كمي شبيه من است و به رشته زمين شناسي علاقه دارد . براي همين اواسط ترم زمستانِ سال سوم بودم كه با ايشان در مورد يك طرح مشترك در مورد سازند تاربور كه به سن كرتاسه است و يك نمونة خوب براي مطالعه اين دوران مي‌باشد ، صحبت كردم. ايشان هم با مهرباني و متانت هميشگي خويش به من گفتند كه : در موردش فكر مي‌كنم . البته بايد بگويم كه منظورم از طرح مشترك ، ارائه يك مقاله از محل مورد نظر من بود ، چون آن محل مورد علاقه من و مكان جستجوهاي من بود براي فسيلهاي مورد علاقه‌ام .

خلاصه ، بعد از چند مدت كه ايشان نقشه زمين شناسي و اطلاعات آن محل را ديدند موافقت كردند تا براي جمع آوري مطالب و ارائه يك مقاله به من كمك كنند . براي همين ما رفتيم پيش يكي از اساتيدمان تا موضوع را با وي درميان بگذاريم و از ايشان هم كمك بگيريم . البته از شانس بد بنده ، استاد عزيز !! هم عاشق همان سازند بودند و چون تا بحال از وجود اين بخش در آن محل مطلع نبودند ، به ما پيشنهاد كردند تا با يكي ديگر از دانشجويان فوق ليسانس همكاري كنيم تا هم ما به هدفمان برسيم و هم آن دانشجوي محترم !! موضوعي براي پايان نامه پيدا كند و ... ( بماند كه آن دانشجوي تازه وارد گند زد به برنامه ما و چندي بعد مقاله‌اي از همان محل كه بعد ها فهميديم محل مهمي هم بوده ، از طرف استادمان چاپ شد و ما هم مانديم ول معطل ) .

ولي اين اتفاق ، رخدادي را منجر شد كه در تاريخ زندگي من اثراتي گذاشت شگفت انگيز و ماندگار .

آن اتفاق كه افتاد، ديگر آن دختر خانم را نديدم  ولي ميدانستم كه او امتحان دكترا دارد و در حال درس خواندن است . چند هفته بعد از عيد سال نو بود كه با ايشان تماس گرفتم و جوياي حالشان شدم و از آنجا كه ايشان از دست من عصباني بود ( در مورد ماجراي مقاله ) يك چند ساعتي را به جيغ و داد گذرانديم ( البته كاملاً يكطرفه ، چون حق با ايشان بود ) كه بهداً فهميدم كه چه اثر مهمي داشت . هر چه  زمان مي گذشت  من يك احساسي پيدا ميكردم و دلم برايش تنگ مي شد. براي ديدنش دنبال بهانه بودم و چند بار براي ديدنش به آزمايشگاه رفتم ولي چون هميشه دورش شلوق بود ، براي اينكه برايش حرفي درنياورند با يكسري مقاله در مورد كرتاسه و اليگوسن ميرفتم پيش ايشان . گاهي ترجمه هايم را ميبردم تا برايم تصحيحشان كند . ولي هر وقت ميديمش خستگي از تنم در ميرفت و حالم خوب مي‌شد و اگر يك هفته نمي‌آمد، به هر بهانه‌اي كه شده با او تماس ميگرفتم و  از سالم بودنش مطمئن مي‌شدم .

از آن زمان يك چند ماهي گذشت تا اينكه به خودم گفتم ‹‹ مرگ يك بار ، شيون هم يك بار ›› يا موافقت ميكند و يا با يك سيلي و لگد اضافه از من پذيرايي مي‌كند . . . .

الان حدود يكسال و سه ماه است كه ما در كنار يكديگر هستيم . از حس اعتماد به نفسي كه از آن زمان به بعد بدست آوردم تا تمام محبت هايي كه به من كرد و آرامشي كه در كالبد من دميد ، حتي از مشكلاتي كه  با هم  پشت سر گذاشتيم و خوشي هايمان ، از كمكهايي كه به من كرد و از تمام لحظات شيرين اين يكسال و سه ماه ، و چند لحظه تلخ ولي كوتاه هم ، راضي هستم . بودنش در كنار من چنان توان و قدرت حركتي در من ايجاد مي‌كند كه هيچ تعريفي برايش پيدا نمي‌كنم . حضورش آرامشي به من مي‌دهد كه هيچگاه احساس نكرده ام مانندش را . با او اميد را يافتم ، با او توانايي خود را بيشتر شناختم و با او خود را يافتم .

وقتي به تمام اتفاقات بالا فكر ميكنم ، ميفهمم كه خدا خيلي من را دوست دارد . همان خدايي كه باعث قبولي من شد و همان خدايي كه فرشته‌اي را بر سر راه من قرار داد . اي كاش مي‌توانستم وقتي از من ، براي كارهايي كه گوشه‌اي از محبتش را هم جبران نمي‌كند ، تشكر مي‌كند ، فرياد بزنم كه ‹‹ تو تنها كسي هستي كه برايش هر كاري خواهم كرد تا خنده‌هايش را هميشگي كنم ›› . اي كاش مي‌توانستم گوشه‌اي از مهرباني و محبتش را جبران كنم . گاهي كم مي ‌آورم در مقابل مهربانيش و هيچ راهي را بلد نيستم تا بتوانم موضوع را عوض كنم . . . او بسيار مهربان‌تـر از من است و من از هر حقه و كلكي كه استفاده مي‌كنم ، باز او مهربان تر از من است . . . و من هميشه در مقابل مهربانيش كم مي آورم  . . .