برگرفته از وبلاگ درد دلهای یک مرد

این شعر نامزد دریافت جایزه بهترین شعر است . که شاعر آن یک کودک آفریقائیست.

"When I born, I Black,

 When I grow up, I Black,
when I go in Sun, I Black,

 When I scared, I Black,
When I sick, I Black,

 And when I die, I still black ...
And you White fellow,
When you born, you pink,

 When you grow up, you White,
When you go in Sun, you Red,

 When you cold, you blue,
when you scared, you yellow,

 When you sick, you Green,
and when you die, you Gray...
And you call me colored!"

وقتي به دنيا ميام، سياهم،

وقتي بزرگ ميشم، سياهم،
وقتي ميرم زير آفتاب، سياهم،

وقتي مي ترسم، سياهم،
وقتي مريض ميشم، سياهم،

 وقتي مي ميرم، هنوزم سياهم

و تو، آدم سفيد،

وقتي به دنيا مياي، صورتي هستی،

وقتي بزرگ ميشي، سفيدي،
وقتي ميري زير آفتاب، قرمزي،

 وقتي سردت ميشه، آبي ميشی،
وقتي مي ترسي، زردي،

 وقتي مريض ميشي، سبزي،
و وقتي مي ميري، خاکستري ميشی,
و تو به من ميگي رنگين پوست !

باز هم این آسمان ابری نبود

در خیالش ابر و باران را نبود

مثل این بد مردمان زشت رو

دل سرابی باشد و آبی نبود

ابر را گر بود تصمیم باریدن, ولی

باد با او همدم و هم ره نبود

باد کینه چون وزیدن می گرفت

ابر رحمت را توان , ماندن نبود

باد کینه آمد و ابری برفت

در دل نامردمان مهری نبود

ابر هم با آن همه نامردمی

رفت و دیگر سایه اش پیدا نبود

خیسی این ره نه از باران بود

گریه ابر است این و آن نبود

ابوالفضل بهرامیان

( امید )     

عاشقان . . .

      لحظه دیدار مه و خورشید است

                               تا سحر راهی نیست

یا ابوالفضل مددی

اين حسين بود كه افتاد به خاك

          دل اميد شد از جانش پاك

بي برادر بود

            اما با خدا

كرده بودندش سرش از تن جدا

ليك  آن سو تر يكي بي تاب بود

        آب ميخواست

                    وليكن خواب بود

ميكنم نفرين برآن خاك كوير

        بود تشنه لب

                  يكي مرد دلير

تو نجوشاندي ز دل آب روان

             بچه ها تشنه

                    پي آبي دوان

تشنه مي جنگيد آن مرد دلير

         بي برادر بود ليكن همچو شير

 عاقبت

        تاب و توان از كف بداد

اشهدش را خواند

          جان بر جانان بداد

باشدت اي آسمان شرمگين

            تو نباريدي بر آن چهره نگين

مرد اما تشنه مرد

        ماند اما زنده ماند

باشد اما آه من بر هر دوتان

               هم برآن دشت و هم بر آسمان

ابوالفضل بهراميان

( اميد )

ياد ديروز بخير

 من و تو

        هر دويمان

            روبروي خورشيد

                   در صف نور خدا

                         پيش دروازة عشق

       دل من در تو تپيد

                        دل تو در من و تنهايي من

ياد آن روز بخير

         روز تنهاي ما

               روز نجواي سخن

                       روز عاشق شدنم

در سكوت مهتاب

      من و تنهايي من

              تو و تنهايي خويش

                         تا سحر بيداريم

                              از غم دوري خود

                                       با خدا مي ناليم

ابوالفضل بهرامیان

( اميد )  

روزگار غریبی است نازنین

فال حافظ

شمع هایی روشن

         و من و کاغذ و افکار و قلم

                            پی هم میگردیم

واژه هایی تنها

         قلمی بی جوهر

                کاغذانی بی خط

                                من و افکار جدا افتادیم

                                                    شمع هم روشن بود

خواب می دیدم

         خواب یک سنجاقک

                     خواب یک دریاچه

                              خواب تنهایی خود

  خواب می دیدم که

         سنگ را می فهمم

                    خاک را میدانم

                                 کوه را میبینم

                                        پشت آن را هم

چشمهایم باز است

        شمع هم اینجاست

                   همچنان میسوزد

و من و کاغذ و افکار و قلم

                 همچنان چون هر روز

                              پی هم میگردیم

ابوالفضل بهرامیان