فال حافظ

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

واندر آن ظلمت شب آب حياتم دادند

بيخود از شعشعه پرتو ذاتم كردند

باده از جام تجلي صفاتم دادند

چه مبارك سحري بود و چه فرخنده شبي

آن شب قدر كه اين تازه براتم دادند

شاهد

كلك مشكين تو روزي كه زما ياد كند

ببرد اجر دو صد بنده كه آزاد كند

قاصد منزل سلمي كه سلامت بادش

چه شود گر به سلامت دل ما شاد كند

امتحان كن كه بسي گنج مرادت بدهند

گر خرابي چو مرا لطف تو آباد كند

يارب اندر دل آن خسرو شيرين انداز

كه به رحمت گذري بر سر فرهاد كند  

عيد نوروز بر همه شما مبارك

در اين سرماي شبگردي

        در اين دنياي باراني

                سراسر خنده و شادي

                        سراسر درد آزادي

                               و من با تو نشينم باز

                                       و گويم قصه اين راز

                                                تو را من دوست ميدارم

ابوالفضل بهراميان

مي‌‌روم جـايـز نـيـسـت

                         مـــــن رفـتـــم

***

ميروم تا سر صبح

          تا قدم بردارم

                    و به پرواز درآيم چون باد

و نسيم سحري را با خود

                 ببرم تا خورشيد

   و بگويم با ابر

                     قصة عشق تو را

همه جا عشق تو را مي‌بينم

               و دوباره باران

                       و دوباره من و تو

                               و دوباره رفتن

ابوالفضل بهراميان

پا که ميکوبي بر زمين ، تمام خاطراتت در ذهن رژه ميروند. خوبي ها، خوشي ها ، ناخوشي ها ، خنده ها و گريه ها ، همه چيز را خواهي ديد. گاهي لازم است برخلاف ميلت پا بر زمين بکوبي تا ببيني که واقيعت زندگي با حقيقت هر روزت متفاوت است ... شايد چشمان بازت بهتر ببينند . ببينند فاصله را , عشق را , اشک را , زخمهای خسته در دستان پدر و مادر را , هوای تازه را حتی !!

پا که ميکوبی , به صدای پايت گوش کن, شايد حرفی برای گفتن دارد .

تو را به قیمت جان

                    به همین یک لقمه نان

تو را به ماه آسمان

                    به عاشقان بی نشان

       تو را به حرمت چشمهات

به همه مقدسات

تو را به خود خدا

                     به هق هق شبانه هات

              قسَمِت میدم 

                          قسَمِت میدم

قسَمِت میدم از عشقم نگذری

          قسَمِت میدم  که از اینجا نری

             قسَمِت میدم 

                      قسَمِت میدم

تو اگر بخواهی فقط با یک نگاه

من برایت خورشید را آتش میزنم

یک روزی دلم اگر تو را نخواهد

من آن را از توی سینه می کَنم

تو را به خود خدا

      به تمام این شبها

              تو را جان رازقی

                      به نماز عاشقی

                              قسَمِت  میدم

قسَمِت میدم از عشقم نگذری

          قسَمِت میدم  که از اینجا نری   

                              قسَمِت  میدم

                                      قسَمِت  میدم

ساحل دريا را

         موجها مي کوبد

               دانه هاي شن را

                           بادها مي روبد

                                   قطره باران ها را

                                               اين کوير تشنه

                                                         بي هوس مينوشد

سالها ميگذرد

        و سواحل بي موج

                 همچنان پابرجا

                          دانه شن تنها

                                 روي ساحل مانده

                                            و کوير تشنه

                                                     منتظر تا باران

روزها تکراري

         فصلها پي در پي

                و شروعي ديگر

                                 باز

                    تپش موج بروي ساحل

                                    سفر شن با باد

                                               و کويري سيراب

ابوالفضل بهراميان