در سکوتی حاصل از تنهايی و تشويش

                 در ميان دوری و امواج بي ساحل

                                  شانه‌هايم  سخت  لرزان است

کاش می شد نوبهاری تازه را بوسيد                     

                      چون ميان چشمهای خيس

                                       قطره های اشک ، باران است

          کاش می شد چون سحر هر روز

                              می شديم همراه روزی نو 

               کاش می شد در ميان اوج تنهايی

                                می شدم آغوش گرم تو 

                         ابوالفضل بهراميان   

خداوندا تو را سپاس برای تمامی نعمات

گاهی آنقدر خسته هستم که توانی برای بازگشت نیست. ولی شوق شنیدنت و حس کردنت مرا به خانه میرساند.

کاش زود تر ما شویم. بسیار دلتنگ شده ام تو را ...