هر روز برای تکرار شدن روزانه هایم  ، باید از روی پل عبور کنم. پلی که هنگام عبور از روی آن تکرار مکررات شهر را از دور می توانم ببینم. هوای شهر را ، پرنده های وامانده را ، برگهای زرد شده را ، مردم را ، کوچ های بیهوده را و همه را تا پای کوههای تهران می توانم ببینم و باز دلتنگی هایم را ، حتی بالاتر از آن برج بلند و بالاتر از پرواز تک شاهین مسیر هر روز حس ميكنم. هرگاه كه دلم بسوي تو مي آيد ، آرامشي عجيب دارم. كاش ميتوانستم در آغوشت آرام بگيرم و لحظه اي را در اعماق وجودم با تو احساس كنم.